Half september dit jaar ben ik met m'n vader naar Oostenrijk geweest. Voor mij was dat de eerste keer in een vliegtuig. We hadden in juli al geboekt. Vliegreizen worden namelijk dagelijks duurder, letterlijk. Dus hoe eerder je boekt hoe goedkoper.
18 september was het dan zover. 's Ochtends vroeg al met de trein naar Schiphol, want we vlogen (geloof ik) al om half 10. En je moet er wel een beetje op tijd zijn om in te checken en dergelijke. Uiteindelijk hebben we niet eens tijd gehad om even op het vliegveld rond te kijken.
Voor mij was dat incheckgedeelte trouwens al geheel nieuw. Want ik had dus nog nooit gevlogen. Dus inchecken, door de douane (spannend hoor, ben toch altijd een beetje bang dat zo'n piepding afgaat, maar niks aan de hand natuurlijk), handbagage weer terugpakken, en toen hebben we nog ff bij de winkeltjes achter de douane gekeken. Dat was niet heel veel trouwens. Dus niet lang daarna zijn we naar het gedeelte gegaan waar ons vliegtuig zou aankomen. Daar vlakbij hebben we nog even snel een saucijzenbroodje gegeten, en toen hebben we nog even gewacht.
Er stond een heel klein vliegtuig klaar. En toen we daar eenmaal zaten kreeg ik toch wel een beetje de bibbers hoor. Helemaal omdat het vliegtuig zo klein was. En dan komt het moment dat je moet instappen. Toen heb ik wel een momentje gehad dat ik wilde omkeren en naar huis gaan. Maar het ticket was best wel duur, en je moet alles tenminste 1 x geprobeerd hebben. (Behalve Goliath en dat soort rides dan :P).
Eenmaal in het vliegtuig was ik wel een klein beetje nerveus dus. Toen kwamen ze ook nog eens met die veiligheidsuitleg. Puur voorzorg natuurlijk. Maar dat maakte de nervositeit niet minder. En toen gingen we naar de opstijgbaan. Dat was op zich wel heel stoer. Ineens maak je dan heel veel snelheid, en daar ga je de lucht in. En wauw wat een uitzicht. Heb het grootste deel van de tijd doorgebracht met naar beneden kijken. Eenmaal in de lucht was het gewoon leuk. Alleen toen de landingsbaan niet klaar bleek en de piloot ineens een wel hele harde draait maakte, dat was wat minder. Daar werd ik dus echt goed misselijk van.
Nou jah, eenmaal geland de koffers maar eens opgehaald, en toen zijn we eigenlijk vrijwel meteen op zoek gegaan naar een trein naar de stad. We wilden namelijk graag even in Wenen kijken, voordat we de auto op gingen halen. (Eigenlijk hadden we dat andersom moeten doen). De CAT (City Airport Train), rijd 2 x in het uur tussen het vliegveld en Wenen centrum. Die hebben we dus maar genomen. Daar aangekomen zijn we een beetje gaan lopen, omdat we wel ongeveer wisten waar we moesten zijn, maar dat bleek niet zo makkelijk. De eerste mevrouw die we vroegen naar Schloss Schonbrunn (jah, het Sissi-paleis) wees ons gewoon een kant op. Dus nog een stuk gelopen. Maar niks. Toen kwamen we een vrouwelijke militair tegen, en die hebben we nog eens gevraagd, en ook gevraagd hoe ver het was. En zij vertelde ons dat dat te voet toch eigenlijk echt niet te doen was. Dus toen zijn we maar weer omgekeerd. Volgende keer beter.
Daarna zijn we weer terug gegaan naar het vliegveld om de auto op te halen. We kregen een Lancia Delta. Hele gave auto btw. Maar goed, ik heb een brede smaak wat auto's betreft ;). En met die auto zijn we naar Murau gereden, waar we de eerste nacht zouden logeren. Onderweg heel veel foto's gemaakt, maar we zijn verder niet echt gestopt. Het was ook een rit van 3 uur. Zo rond 8 uur waren we in Murau, en zijn we ingecheckt. Leuk knus hotel, midden tussen de bergen, echt geweldig. Het was wat ouder, en niet zo'n groot hotel als bijvoorbeeld Ibis en dergelijke, maar ik zou daar graag nog weer eens naar toe willen. Toen we alles naar boven gebracht hadden, zijn we nog even naar beneden gegaan om wat te eten. Natuurlijk een wienerschnitzel. Zo lekker als je ze daar krijgt krijg je ze nergens. (De volgende dag hebben we onderweg nog een keer een wienerschnitzel gegeten, maar die haalde het toch echt niet bij die in het hotel) Uiteindelijk zijn we al redelijk vroeg weer naar de kamer gegaan. Ik heb nog een stuk gelezen, en m'n vader lag al snel te slapen. Voor de verandering heerlijk geslapen trouwens.
Toen ik wakker werd heb ik eerst op het balkon gekeken. Ik had de avond ervoor al even gekeken, maar in het donker is het toch anders. Zo bij daglicht was dat wel heel indrukwekkend. Echt, midden tussen de bergen, en allemaal van die echt Oostenrijkse huisjes. Je moet het echt zien. In Nederland is alles nogal rechttoerechtaan. Alles staat in rijtjes en vierkantjes enzo. Dat is daar absoluut niet zo. Kan ook niet natuurlijk. Heerlijk ontbeten. Eitje erbij, allerlei apart - maar wel goed - brood. Heel veel thee, wat ze steeds bij kwamen schenken :) Jus d'orange natuurlijk :). En daarna zijn we richting een ex-collega van m'n vader, in Neumark gereden.
De rest van het verhaal en de foto's ben ik jullie nog ff verschuldigd.
